| ..::Rozkład jazdy Żurawianki::.. |
|
11 września sobota
12:00 Trampkarze młodsi - Klasa Okręgowa
Czarni Bolestraszyce - Żurawianka
15:00 Juniorzy starsi - Klasa Okręgowa
Pogoń-Sokół Lubaczów - Żurawianka
16:00 Seniorzy - IV liga
Żurawianka - Sokół Nisko
12 września niedziela
11:00 Juniorzy młodsi - Klasa A
Żurawianka - Motor Przemyśl
|
| ..::Drużyna dziewczyn::.. |
|
userów na stronie: 0
gości na stronie: 5
|
|
|
|
| -=Historia=- |
|
Korzenie naszego Klubu sięgają roku 1928 kiedy to założono pierwszą drużynę piłkarską. Była to czwarta drużyna w regionie po Polonii, Czuwaju i JKS-ie Jarosław. Jej założycielami byli: bracia Jan i Piotr Domaradzcy, Edward Dmitrzyk oraz Władysław Inglot. W kolejnych latach drużyna awansowała z klasy C do B a w 1934 roku znalazła się w klasie A Lwowskiego Podokręgu Piłki Nożnej. Wtedy również doszło do ważnego wydarzenia w historii klubu. Stacjonująca w Żurawicy jednostka wojskowa objęła patronat nad Klubem. Zmieniono nazwę na Wojskowy Klub Sportowy "Pancerni", a także wprowadzono barwy czarno - pomarańczowe, które Klub zachował do dziś. Z czasem wzrosła liczba uprawianych dyscyplin i przed wybuchem wojny w 1939 roku było ich 8. Oprócz piłki nożnej seniorów i juniorów, były sekcje koszykówki męskiej, siatkówki męskiej i żeńskiej oraz bokserska, lekkoatletyczna i akrobatyczno - motorowa. Po uzyskaniu od Gminy nowych terenów na wysokości kościoła, w zakolu Żurawianki rozpoczęły się prace melioracyjne. Następnie stadion otoczono dwumetrowym płotem, wybudowano trybunę, szatnię i zaplecze socjalne. Fuzja z wojskiem zaowocowała szybkim wzrostem poziomu sportowego w Żurawicy. Duże sukcesy odnosiły sekcje bokserska, strzelecka, piłkarska. Potwierdzeniem wspaniałej współpracy pomiędzy wojskiem a Klubem było przejęcie przez Klub za herb odznaki 2 batalionu pancernego. Był to znak pancerny nałożony na krzyż kawalerski w barwach broni pancernej czarno - pomarańczowych. Niestety, we wrześniu 1939 roku życie sportowe zostało przerwane przez wojnę.
Koszary wojskowe opustoszały, wielu sportowców i działaczy zostało powołanych do armii. Życie sportowe w Żurawicy zamilkło. W czasie kampanii wrześniowej obiekty sportowe nie ucierpiały, a Niemcy zaproponowali nawet rozegranie kilku towarzyskich meczy z zespołem Żurawianki. Niestety, wkrótce Niemcy, popierając mniejszość ukraińską, zgodzili się na rozebranie stadionu. Materiały z rozbiórki miały być przeznaczone na budowę ukraińskiego domu ludowego, który jednak nie powstał. Stadion został zdewastowany, a dokumenty, dyplomy i puchary klubowe zaginęły. Wielu działaczy i sportowców naszego Klubu walczyło na różnych frontach II wojny światowej. Część zginęła, a po niektórych ślad zaginął. W Oświęcimiu zginęli dwaj założyciele Klubu: Edward Dmitrzyk i Władysław Inglot. Warto przytoczyć tutaj postać Pana Władysława Stefanika, który w czasie wojny był piłkarzem drużyny 2 Brygady Pancernej, a także II Korpusu Polskiego gen. Andersa. Po wojnie przebywał w Anglii gdzie zapisał się na kurs instruktorów wychowania fizycznego. Został tam zauważony przez menedżerów, którzy zaproponowali mu grę w I ligowej Aston Villi!. Po uwolnieniu Żurawicy w lipcu 1944r. znowu na stadionie pojawiała się młodzież. Rozegrano kilka spotkań ze stacjonującymi tu oddziałami radzieckimi. To było krokiem do reaktywowania Klubu.
W 1946 roku udało się pozyskać patronat PKP, a Klub przyjął nazwę Kolejowy Klub Sportowy "Żurawianka". Niestety, kolej była również sponsorem Czuwaju co doprowadziło do połączenia obu klubów. To spowodowało rozłam wśród działaczy jak i zawodników. Czuwaj nie traktował Żurawianki poważnie co spowodowało utworzenie 20.03.1948r. Ludowego Zespołu Sportowego "Żurawianka". Miał on posiadać 8 sekcji jednak z powodu kłopotów sprzętowych udało się utworzyć 5. Od początku wielkie sukcesy odnosiła sekcja lekkoatletyczna. Było to związane z otworzeniem w Przemyślu Centralnego Ośrodka Szkolenia Sportowego LZS. W czasie kursu uczestnicy startowali w barwach "Żurawianki" co uczyniło z naszego Klubu potęgę na skalę kraju. Wyniki były rewelacyjne. W 1949r. Pelagia Wójcik zdobyła mistrzostwo Polski w biegach przełajowych, Rita Milewska w biegu na 500 metrów, a sztafeta kobiet 4x200m uzyskała najlepszy w kraju wynik. Na przełomie 1949 i 1950 roku powołano Komitet Budowy Stadionu. Do 1957 roku usypano wał, a dookoła boiska posadzono drzewa; powstała sześciotorowa bieżnia oraz skocznie w dal i wzwyż, a także rzutnie do pchnięcia kulą i dyskiem. 1950 rok przyniósł kolejne sukcesy lekkoatletów: żeńska sztafeta 4x50m zdobyła halowe mistrzostwo Polski, a na 50m zwyciężyła Rita Milewska, Stefania Gryczko została mistrzynią kraju w biegach przełajowych na 1500m. Wspomniana Rita Milewska była najlepsza w województwie rzeszowskim w biegach na: 60, 100, 200 i 500 metrów!. W następnym roku reprezentantka Żurawianki, Helena Jucha - Krogulecka zdobyła złoty medal mistrzostw Polski w trójbiegu, a 2 lata później dorzuciła brąz w biegu na 80m przez płotki. Wśród mężczyzn największe sukcesy odnosił Tadeusz Zamorski, mistrz Polski Zrzeszenia LZS na dystansach 800, 1000, 1500 i 3000m! Te wyśmienite wyniki zaowocowały powołaniem do kadry narodowej w 1954r. Sukcesy zanotował także Jerzy Mauthe mistrz LZS na 200m przez płotki. W tym czasie jakby na drugi plan zeszła piłka nożna. Jednak piłkarze nie chcieli odstawać od lekkoatletów i w 1952 roku w pięknym stylu awansowali do mistrzostw Polski LZS, które odbyły się w 1954r. w Szczecinie. Żurawianka zajęła 4 miejsce w Polsce!
Niestety po wspaniałych latach w połowie lat pięćdziesiątych, "Żurawianka" weszła w poważny kryzys. Zanikały kolejne sekcje, a największą stratą był upadek sekcji lekkoatletycznej. W Klubie pozostała jedynie drużyna piłki nożnej, która występowała w klasie B. W tym jakże smutnym okresie podkreślić należy powstanie sekcji turystyki motorowej, która wkrótce zaczęła odnosić sukcesy. W 1967 roku w Niepołomicach rozegrano Ogólnopolskie zawody o Złoty Kask, w których triumfowali reprezentanci Żurawianki: Teresa Kosterkiewicz i Franciszek Wardęga.
Rok 1969 rozpoczyna nowy etap w historii naszego Klubu. Wtedy to została założona przez Tadeusza Śnieżka sekcja zapasów. Rozpoczęła się praca z młodzieżą, która zaczęła owocować wspaniałymi wynikami. W 1973r. na turnieju nadziei olimpijskich w Warszawie zwyciężył reprezentant "Żurawianki" Krzysztof Banasiewicz i został powołany do kadry juniorów. W następnych latach do kadry narodowej juniorów trafili: Henryk Łyszczek, Stanisław Godzeń, Andrzej Bąk i Janusz Bożek. Ten ostatni zdobył dwukrotnie tytuł mistrza Polski Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży. W okolicznościowym opracowaniu "40 lat LZS" Zdzisław Besz pisze, że zapaśnicy "Żurawianki" w latach 1976-1979 zdobyli w zawodach mistrzowskich 17 medali. Na ten dorobek składa się 5 medali złotych, 9 srebrnych i 3 brązowe. Lata osiemdziesiąte to kolejne medale zapaśników: złoto Wiesława Szczurka i Witolda Pawula na Ogólnopolskiej Spartakiadzie młodzieży. Niestety, w połowie lat osiemdziesiątych sekcję dotknął kryzys, który spowodował jej upadek. Skończył się kolejny świetny etap w historii "Żurawianki". Obok zapasów w Żurawicy istniała sekcja motorowa, która błysnęła w 1973 roku w zawodach o Złoty Kask w Ustrzykach Dolnych. Pierwsze miejsce (drugi raz w karierze) zajął Franciszek Wardęga. Właśnie Pan Franciszek był inicjatorem powołania nowej sekcji a mianowicie tenisa stołowego. Powstała ona w 1983 roku i mimo wielu sukcesów po pięciu latach przestała istnieć. Największym jej sukcesem było zwycięstwo Małgorzaty Wardęga w Ogólnopolskim Turnieju Młodziczek, który odbył się we Frysztaku w 1985 roku. W Klubie pozostała więc tylko piłka nożna. Piłkarze w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych występowali w klasie A i B. W połowie lat dziewięćdziesiątych wyniki były coraz gorsze a Żurawianka okupowała ostatnie miejsca w tabeli. Sytuacja zmieniła się po objęciu w 1997 roku funkcji Prezesa Żurawianki przez Rafała Korczyńskiego, który był grającym prezesem oraz trenował trampkarzy. Doprowadził On do wzmocnienia składu oraz rozpoczął szkolenie młodzieży. Efekty były widoczne bardzo szybko: "Żurawianka" wywalczyła awans do VI ligi. Na tym jednak nie koniec bo w sezonie 1998/1999 awansowaliśmy do V ligi okręgowej. Do historii przeszedł pojedynek z Łęgiem Łowce, który po bramce Andrzeja Domańskiego udało nam się pokonać. Po reformie rozgrywek w 2001 roku, Żurawianka znalazła się w bardzo silnej Jarosławskiej V Lidze Okręgowej. Warto wspomnieć, że graliśmy z tak znanymi drużynami jak Czuwaj, JKS, MKS Radymno, Orzeł Przeworsk. Jednak Żurawiankę stać było na jeszcze więcej. W sezonie 2002/2003 od początku znajdowaliśmy się w ścisłej czołówce. Niestety, pech w meczu z Grzęską pozbawił nas szans na awans. Na szczęście rok później po pasjonującej walce i pamiętnym meczu ze Skołoszowem, Żurawianka wywalczyła awans do IV ligi. Jest to jeden z największych sukcesów w tak bogatej historii naszego klubu. Pierwszy sezon w IV lidze zaczał się źle. 1200 widzów na stadionie Żurawianki zobaczyło porażkę z dwukrotnym mistrzem Polski Stalą Mielec 1:3. Pierwsza historyczną wygraną odnieslismy za to z innym byłym pierwszoligowcem Igloopolem Debica 1:0. Po rundzie jesiennej sezonu 2004/2005 zajmowalismy 16 pozycję, będąc przez wszystkich skazywani na spadek. Jednak wiosną drużyna grała jak w transie. Pod wodzą grającego trenera Mariusza Ropa i bedącego w wyśmienitej formie Pawła Załogi zachowalismy ligowy byt. Kolejny sezon nie był już tak błyskotliwy jak wspomniana runda, ale do historii przeszły nasze wygrane w Mielcu ze Stalą 2:1 i w Przemyśu w meczu derbowym z Polonią 2:0. Obecnie po rundzie jesiennnej sezonu 2006/2007 znów jesteśmy bezpośrednio zagrożeni spadkiem. Z zespołu odeszło kilku doświadczonych graczy, co będzię zobaczymy już w krótce... |
|
 |
|
|
|
